We worden benaderd om een man met dementie te helpen. Hij is moe. Erg moe. Hij slaapt niet of nauwelijks en zodra hij in bed ligt, wil hij eruit. Weg, lopen, wandelen. Het liefst doet hij niets anders dan wandelen.
Hij heeft een sterke wil. Sommigen zouden dat koppig noemen. Maar helaas is hij door zijn vermoeidheid steeds minder zichzelf. Hij wordt snel boos en verheft daarbij zijn stem. Meneer voelt zich opgesloten en gestraft.
Meneer heeft het grootste deel van zijn leven in Nijmegen gewoond. Hij wandelde graag door de mooie bossen waar Nijmegen zo rijk aan is en was altijd bezig en druk in de weer. Hij regelde zoveel mogelijk, in zijn baan als conciërge en ook thuis. Daarnaast deed hij veel vrijwilligerswerk en was hij het liefst buiten.
In 1964 trouwde hij met een lieve vrouw. Samen kregen zij twee kinderen, een jongen en een meisje. Zijn lust en zijn leven. Ze hadden een prettig en fijn leven samen, totdat zijn vrouw ziek werd. Zijn liefde voor haar was onbegrensd. Hij stopte met zijn activiteiten om samen met zijn kinderen fulltime voor haar te zorgen. Het was een zware tijd, maar klagen deed hij nooit.
Zeven jaar gingen voorbij en in 2012 overleed zijn grote liefde. Een grote leegte bleef achter. Zijn kinderen probeerden hem zoveel mogelijk te steunen, totdat het moment kwam dat wonen in een woonzorglocatie nodig werd.
Zijn kamer werd ingericht en alle dierbare spullen gingen mee. Het werd een zeer nette kamer met veel fotolijstjes, gevuld met mooie momenten en geliefde mensen. En in de badkamer, naast zijn aftershave, stond het parfumflesje van zijn overleden vrouw. Een flesje uit 1947.
Tijdens mijn bezoek ontmoette ik deze meneer. Een slanke, fit ogende man. Met een twinkeling in zijn ogen vroeg hij aan zijn verzorgende of ze gingen wandelen. Zijn wandelschoenen had hij al aangetrokken.
Zijn verzorgende liet weten dat zij zich zorgen maakte. Ze was bang dat meneer door zijn vermoeidheid zou vallen en durfde eigenlijk niet meer met hem naar buiten. Dat is pijnlijk, want juist wandelen was zo verbonden met wie hij altijd was geweest.
Het doel dat we meekregen was helder. We wilden onderzoeken of we konden bijdragen aan betere slaap en meer balans in zijn dagelijks leven.
We kozen voor de geur Enchanted Nature. Een geur die toevallig is nagemaakt van de meigeur in het Nijmeegse bos. Toeval bestaat niet.
De verzorgenden hielden een document bij waarin werd vermeld wanneer meneer wakker was in de nacht en hoe laat hij aan de dag begon. Op deze manier konden we het geurprogramma steeds beter afstemmen op zijn ritme en behoefte.
Na twee weken waren we zover. De machine was goed ingesteld en meneer sliep de hele nacht. Hij werd rustiger, liet zich makkelijker helpen en liet minder koppigheid zien.
En misschien wel het mooiste van alles: hij wandelde inmiddels weer elke dag.
Geur maakt zijn leven niet perfect. Maar geur helpt hem wel om weer iets meer zichzelf te zijn.
En dat maakt zijn leven een beetje beter.
Wil je weten wat geurondersteuning voor jouw omgeving kan betekenen? Meld je dan aan voor een vrijblijvend gesprek!
