Freek heeft dementie. Wanneer ik hem ontmoet, zie ik een vrolijke en lieve man. Zijn ogen stralen als die van een jonge vent. Ik mag even op zijn kamer komen kijken. Hij vraagt of we samen koffie gaan drinken. Daar heeft hij zin in. Lekker een krantje lezen, een mooi begin van de dag.
Niets aan de hand, zou je zeggen. Toch word ik bijgepraat door de EVV’er van meneer. Freek wil graag naar buiten. Weg uit het verpleeghuis.
Meneer heeft een zeer actief leven achter de rug. Als techneut bezocht hij veel landen en waar hij kon, zwom hij. Later hielp hij verschillende bedrijven door zijn kennis aan te bieden. Maar zijn dag begon altijd hetzelfde: met een kop koffie en zijn krantje.
Dat ritme houdt hij vast. Na zijn krantje begint zijn dag. Jas aan, tas bij zich en op naar buiten. Naar zijn klanten. Naar de mensen die hij kan helpen. Voor hem is dat net zo logisch als ademen.
Alleen is het voor Freek niet veilig om alleen naar buiten te gaan. Daarom wordt hij op een zachte manier terug naar de huiskamer begeleid. Er wordt geprobeerd om hem af te leiden met andere activiteiten.
Freek wil dit niet. Hij weet het zeker: hij moet naar buiten. Zo heeft hij het altijd gedaan.
Zijn boosheid en frustratie stijgen met de minuut. Hij loopt heen en weer door de gang en is niet af te leiden. Ineens is die vrolijke, lieve man niet meer zichtbaar. In plaats daarvan zien we een man die zichzelf steeds bozer maakt. Boos op alles en iedereen die hem tegenspreekt.
Hij gebruikt scheldwoorden en duwt zijn begeleiders weg. Hij tiert en is op dat moment zeer agressief te noemen.
Ik zie de onmacht in de ogen van de begeleiding. Dit is niet wat zij hem gunnen.
Er wordt gesproken over sedatie, zoals Haldol. De visie van de zorginstelling is om zo min mogelijk sedatie te gebruiken. Zij willen hun bewoners zoveel mogelijk zichzelf laten zijn in een vertrouwde en veilige omgeving.
Ook de echtgenote van Freek wil sedatie zoveel mogelijk voorkomen.
En daarvoor zijn wij op locatie.
Er volgt een stevig intakegesprek. We kiezen voor geurverspreiding in de hal, de plek waar Freek zijn agressie opbouwt. De geselecteerde geur is een echte allemansvriend en wordt veel ingezet bij sundowning. De geur zal dus niet alleen voor Freek van waarde zijn.
Op zijn kamer plaatsen we een geur die we hebben geselecteerd nadat we zijn Psycho Biografische Anamnese hebben geanalyseerd.
Na de eerste dagen is er al een positieve reactie. Freek is minder boos en laat zich makkelijker begeleiden. Dat is erg fijn. Zo weten we dat we de juiste geur te pakken hebben.
Vanaf nu gaan we finetunen. Samen met de EVV’er zorgen we ervoor dat het geurprogramma wordt aangepast aan de behoefte van Freek.
Wij zijn van mening dat geur moet ondersteunen en niet moet overweldigen. Als je de zintuiglijke balans in evenwicht houdt, realiseer je meer.
Ook in de komende maanden houden we contact en begeleiden we Freek. Mensen met Dementieel Syndroom veranderen. Soms langzaam, soms snel. Daarom is het belangrijk om dit goed te blijven volgen.
Alles om ervoor te zorgen dat mensen zoveel mogelijk zichzelf kunnen blijven, zonder sedativa. Fijn voor deze mensen, hun geliefden, hun medebewoners en de medewerkers.
Wil je weten wat geurondersteuning voor jouw omgeving kan betekenen? Meld je dan aan voor een vrijblijvend gesprek!
